Zuid-Afrika

Vanavond vliegen we als het goed is weer richting Amsterdam.

We doen vanochtend rustig aan. We hebben de hotelkamer nog tot de volgende dag geboekt dus we hoeven er niet om 10.00 uit. Na ons ontbijtje begint Gea vast met inpakken van de koffers en aan het begin van de middag gaan we nog even lekker bij het zwembad liggen.

Later in de middag gaan we nog even weer naar het grote winkelcentrum om de laatste dingetjes op te halen en te eten bij de Spur Steak ranches. Die hadden we de hele vakantie al gezien, maar nog niet gegeten, dus dat kon nu nog mooi even. En het eten was nog meer dan prima ook.

Daarna weer terug naar het hotel om de koffers helemaal in te pakken met de souvenirs die we nog gekocht hadden en toen bleek de grote koffer toch ineens 29 kilo te zijn terwijl 23 is toegestaan. Dat was nog even wat omgooien naar de handbagage om alles op het juiste gewicht te krijgen maar het is gelukt.

Als we tegen 20.00 vertrekken moeten door een enorme regen en onweersbui. Er is van de weg bijna niks te zien, maar na door wat rivieren (zo zagen de wegen er uit) te zijn gereden werd het langzamerhand iets beter. Bij aankomst op het vliegveld was het droog.

De auto inleveren ging ook voorspoedig en nu zitten we bij de gate te wachten.

Morgen zijn we als het goed is, ondanks de coronacrisis weer in Nederland. We zullen zien wat ons daar te wachten staat.

Dit is de laatste blog van deze vakantie. Ik denk dat we vast nog een keer naar Zuid Afrika gaan, maar dan hopelijk zonder Corona achtige crisis.

Groeten Leo

Vanochtend iets na 9 worden we opgehaald voor een tour door Johannesburg en Soweto.

Een geluk bij een ongeluk (corona) is dat we nu de enige twee bij de tour zijn. We hebben dus een privé tour. Als eerst gaan we richting Constitution Hill. Het begint al goed, deze is gesloten wegens het virus.

Daarna gaan we naar het voormalig hoogste gebouw van Afrika, een oud hotel van 223 meter hoog. Het gebouw is volledig leeg, maar je kunt alleen nog met de lift naar de bovenste verdieping. Hier krioelt het normaal van de toeristen, maar wij zijn nu de enigen. Wel lekker rustig, maar wel een raar idee.

Het uitzicht is er niet minder om.

De volgende stop is het apartheidsmuseum. Deze is gelukkig nog niet gesloten. Morgen is ook deze dicht. Het apartheidsmuseum zit direct naast het pretpark, Gold Reef City waar we anders morgen heen zouden gaan, maar ook deze is ondertussen gesloten.

Het museum was uiteraard indrukwekkend en het blijft bizar dat de apartheid eigenlijk nog maar zo kort geleden is afgeschaft.

Na het museum rijden we nog even bij het stadion langs, waar de finale van het WK in 2010 werd gespeeld.

Hierna gaan we door naar Soweto. Mijn idee bij Soweto was altijd dat het een sloppenwijk van Johannesburg was. Dit blijkt toch heel anders te zijn. Johannesburg is een stad met 5 miljoen inwoners en Soweto is een stad op zichzelf met nogmaals 5 miljoen inwoners.

En hier staan dus niet alleen de zelfgebouwde huisjes, maar ook flinke woningen waar niks mis mee is. De mensen die hier vandaan komen en het nu goed voor elkaar hebben willen hier toch vaak blijven wonen en bouwen hier dan een mooi huis.

In de tijd van de apartheid werden kleinen huisje voor de zwarten beschikbaar gesteld i sSoweto en eigenlijk worden nu nog steeds vergelijkbare huisjes gebouwd door de regering. De mensen die op de wachtlijst staan, wat jaren kan zijn, bouwen dus zelf huisjes van golfplaten e.d. die illegaal van stroom worden voorzien.

Als we bij een deel met de zelfbouwhuisjes zijn, worden we door een meisje rondgeleid en kunnen we ook bij een gezin in een huisje kijken. Het is hier bloedheet uiteraard. De zon op een metalen dak is niet het meest comfortabel.

Sinds vorig jaar hebben ze nu wel gemeenschappelijk tappunten voor drinkwater. En ze hebben gemeenschappelijke wc’s met een sceptic tank die een keer per maand geleegd wordt.

Ze hebben er zelfs een kinderdagverblijf gemaakt.

Al met al zeer indrukwekkend om te zien en te beleven vooral.

De volgende stop, nog steeds in Soweto, is een museum gewijd aan Hector Peterson. Dit was een 12 jarige jongen die tijdens onderwijsprotesten werd doodgeschoten door de politie. Helaas blijkt ook dit museum gesloten. We krijgen nog wel zijn verhaal te horen en uitleg over het monument.

Hierna lopen we terug naar onze auto en gids, die even met Gea op de foto wil.

De volgende halte is het huis van Nelson Mandela. Dit is dus ook zo’n huisje die beschikbaar was gesteld en waar hij voor zijn gevangenschap heeft gewoond.

Het was een indrukwekkende dag en we hebben ondanks dat er hier en daar wat dicht was veel gezien en gehoord van onze gids Emma.

Morgen onze laatste dag en hopelijk vliegen we ‘s avonds weer richting Amsterdam.

Groeten Leo

Vandaag hebben we een rit van ongeveer 5 uur voor de boeg. Het moet gezegd dat de uitzichten onderweg echt fantastisch waren. Je rijdt aan de oostkant bij de Drakensbergen langs en dit lijkt soms alsof er een lange muur in de verte is opgetrokken terwijl je dan door enorme vlaktes rijdt. De Drakensbergen zijn niet te vergelijken met de alpen of zo, maar is overal ongeveer even hoog. We zijn niet gestopt voor foto’s dit keer, maar ik heb even 1 opgezocht die wel van hetzelfde stuk zou kunnen zijn.

Na een uur of 3 rijden stoppen we bij een stop waar ze ook een Wimpy hebben. Dat is een hamburgerketen hier en mijn eerste associatie was de Wimpy van Popeye die altijd hamburgers wilde eten. Daar moesten we dus toch nog een keer eten.

Ik heb het even opgezocht en de naam van de amerikaanse keten is inderdaad gebaseerd op de Wimpy uit Popeye. https://en.wikipedia.org/wiki/Wimpy_(restaurant).

Hierna rijden we door naar Johannesburg en komen tegen 2 uur aan in ons appartementencomplex. Hier waren we even zoet met allerlei papierwerk invullen tot aan vingerafdrukken toe. Die blijken we nodig te hebben om de poort voor de auto te openen en binnen te kunnen komen. Maar het appartement mag er zijn.

Na even rustig zitten (en appen) gaan we naar een winkelcentrum in de buurt. Hier staat ook een standbeeld van Nelson Mandela op een plein grenzend aan het winkelcentrum.

Als we op dat plein kijken blijkt daar ook een Hardrock café te zitten en daar wilden we ook nog eten dus dit is geen beste dag voor de lijn, maar het was wel erg goed eten. In tegenstelling tot de Wimpy die nogal tegenviel.

Ondertussen hebben we voor morgen een tour geboekt om Johannesburg inclusief Soweto te bekijken. Daarvan morgen verslag.

Groeten Leo

We gaan vandaag weer richting Johannesburg, maar hadden nog een tussenstop ingelast omdat het vanaf Himeville (sanipass) wel een heel eind rijden was naar Johannesburg. Dat is Swallowfield geworden.

Het is ongeveer 3 uur rijden en we zijn iets na 12 in de buurt van Swallowfield. Echter Gea had iets gezien over Ziplinen bij Canope tours (https://www.canopytour.co.za/locations/drakensberg/) en wilde ondanks haar hoogtevrees die uitdaging aan gaan.

De kinderen geloofden niet dat we dat zouden gaan doen, maar we hebben bewijs.

Dat Gea dit durfde was toch wel een overwinning voor haarzelf. Helaas moesten we na 13 van die ziplines (totale lengte iets van 1,7km) ook nog weer een heel stuk bij de berg omhoog lopen. Dat was ook nog een uitdaging. Maar boven aangekomen stond onderstaand bordje. Die alleen al vanwege het mooie taaltje Afrikaans leuk is.

Deze wilde ik je ook niet onthouden. Je kunt het meestal prima lezen, het Afrikaans, maar dit was toch wel een uitdaging. Het bordje met de groene tekst dan.

Morgen rijden we naar Johannesburg. Onze vlucht staat nog steeds gepland op zaterdag en eerdere vluchten zitten ook al vol, dus we gaan zien of we zaterdag gewoon kunnen vliegen.

Groeten Leo

Vandaag zouden we dus de Sanipass op gaan, maar dat is vanwege het sluiten van de grens met Lesotho niet meer mogelijk.

De tour organisator heeft hierom een alternatief programma in elkaar gezet. Als eerst gaan we rotstekeningen bekijken van ergens tussen de 4 en 8 duizend jaar oud.

Het begint al goed als we na een tijdje rijden voor een gesloten hek staan. Na wat heen en weer gebel staat er ineens een mannetje vanuit het niets bij het hek die hem open kan maken.

Vervolgens rijden we naar een plek in de middle of knowhere en moeten we uitstappen om te voet verder te gaan. Geen fatsoenlijk pad te bekennen en we moeten eerst door hoog en nog kletsnat gras, om vervolgens door bramenstruiken en takken heen omhoog te klimmen. Op gegeven moment moeten we zelfs door prikkeldraad om vervolgens weer een stuk verder door de bossen te moeten klimmen.

We vragen ons serieus af of we hier wel goed zitten, maar op gegeven moment staan we inderdaad ineens voor een stel rotsen, met inderdaad tekeningen.

Uiteraard moeten we dan ook weer naar beneden.

O ja en onderweg naar beneden komen we ook nog wat botten tegen van een of ander dier.

Na dit avontuur gaan we toch richting de Sanipass. Die kunnen we tot de grens rijden, maar dat is helaas lang niet bovenaan, maar dat is nu eenmaal niet anders. Wel levert dat een aantal mooie plaatjes en verhalen van de gidsen op.

Op gegeven moment zijn we na een hoop gehobbel en geglibber met de 4x4 aan de grens gekomen en kunnen we niet verder. Hier hebben we een eenvoudige lunch die we hadden meegekregen en gaan dan weer aan te terugtocht beginnen.

Het laatste doel is het bezoeken van een Zulu dorp. In tegenstelling tot ons bezoek aan de replica van een oud Zulu dorp, gaan we nu naar een huidig en gewoon bewoond Zulu dorpje.

Wel hebben ze hier de lokale school opgetrommeld om een zang en dans voor ons te doen. Sommige van de kinderen hadden er in het begin zichtbaar geen zin in, maar op gegeven moment kwamen ze wel los. Eerlijk gezegd is dit wel weer eens wat anders dan een ingestudeerde commerciële show.

Een onderdeel is blijkbaar dat ze op gegeven moment om de beurt laten zien hog hoog ze hun benen kunnen gooien. Nou dat konden de meesten erg goed. Ook de ene na de andere spagaat kwam er nog achteraan.

Hierna gaan we weer terug naar Underberg en eindigt de tour.

Het was een dag die niet zo was gepland, maar we hebben ons toch prima vermaakt. Moeten we toch maar een keer terug om de Sanipass helemaal te doen.

Groeten Leo

Vandaag gaan we onderweg van Durban naar Himeville. Het weer is wel aardig omgeslagen. Het regent flink en het is ook flink afgekoeld. Onderweg gaan we eerst aan bij een groot winkelcentrum. Hier brengen we nog weer zoveel tijd door dat we daar ook maar weer gaan lunchen bij de Mug and Bean.

Hierna gaan we aan bij de capture site van Nelson Mandela in de buurt van Howick. Hier is Mandela aangehouden waardoor hij uiteindelijk 27 jaar de cel in ging. Er is een museum met zijn hele geschiedenis.

Buiten staat een monument. Van een afstand lijken het wat random palen die bij elkaar zijn geplaatst. Alleen als je er naar toe gaat zie je van dichtbij het hoofd van Mandela verschijnen.

Op ongeveer 5 km hier vandaan is er nog een waterval waar we ook gaan kijken.

Hierna is het nog anderhalf uur rijden naar Himeville. Het is vrij inspannend rijden, niet zozeer doordat het een bochtige tweebaansweg is, maar voornamelijk doordat je constant moet uitkijken voor potholes (gaten in de weg). Ook steekt er ineens weer een kudde koeien over op de weg waar je 100 mag, maar goed dat zijn we langzamerhand wel gewend.

Aangekomen in Himeville krijgen we de vervelende mededeling dat onze tour naar de Sanipass niet doorgaat omdat de grens met Lesotho is dichtgegooid wegens de Coronacrisis die hier nu ook toeslaat. We gaan nu wel een alternatieve tour doen, maar we waren juist voor de Sanipass naar deze uithoek gereden. Maar goe dje kunt je er druk over maken, maar dat veranderd toch niks. Tot nu toe hadden we nog helemaal geen last van de crisis gehad en mogen we dus nog helemaal niet klagen.

Hopelijk is het weer iets beter morgen. Het was nu bij aankomst hier 11 graden en nog steeds regen en dat zijn we hier niet echt gewend.

Groeten Leo

Vandaag hebben we een volle dag in Durban. We wandelen vanuit het hotel richting het strand. Daar heb je de ‘golden mile’. Een boulevard bij het strand langs van dus iets meer dan anderhalve kilometer. Hiervoor komen we nog bij uShaka Marineworld langs. Dat is een zwemparadijs waar je uiteraard entree voor moet betalen, maar er omheen zit een heel stuk met restaurants en winkeltjes.

Na hier even te hebben rondgekeken lopen we door richting strand  en de boulevard.

Het is nog maar 10 uur of zo, maar al erg warm. De Boulevard hadden we ons iets meer van voorgesteld. Met barretjes, winkeltjes etc. Maar het is meer een mooi wandelpad bij het strand langs. Maar zonder schaduw houden we dit vrij snel voor gezien en gaan we terug naar het hotel om even af te koelen.

Vervolgens gaan we met de auto naar de botanische tuin van Durban. Die is zeker de moeite waard. We worden wel direct gewaarschuwd om niet onder 1 boom door te lopen. Die laat nogal wat vruchten vallen en die wegen zo’n 4 kilo per stuk.

Maar uiteraard is er nog heel veel meer te zien.

We hadden op de terugweg naar het hotel nog gepland om langs een supermarkt te gaan, maar beide supermarkten zijn in een omgeving waar we ons niet echt op ons gemak voelen, dus dat slaan we maar even over.

We gaan later in de middag weer naar de restaurantjes bij uShaka Marineworld en gaan wat eten bij Nando’s. Hierna gaan we naar het strand. Het is ondertussen wat bewolkter en een lekker windje dus dat is goed uit te houden.

Tegen een uur of 5 vinden we het wel weer mooi en wandelen we weer op ons gemak richting hotel. De wolken zagen er al wel iets dreigender uit en we waren net weer in het appartement toen het flink begon het te plenzen. Mooi op tijd terug dus om op het (overdekte) balkon lekker buiten te zitten.

Morgen gaan we richting de Drakensbergen.

Groeten Leo

Vanochtend rijden we vanuit St. Lucia naar Durban.

Onderweg had Gea als tussenstop een winkelcentrum uitgezocht en na een uurtje rijden gingen we daar even de benen strekken.

Nadat we het grootste deel van het winkelcentrum zijn doorgekomen zonder ook maar iets te kopen hebben we wel weer zin in een ‘tosti’ van Mug and Bean. Een Cubano. Als je gaat zitten krijg je deze met 3 lagen brood en frietjes erbij. Erg lekker. Nadat we elk een halve tosti en ik al mijn friet en het meeste van Gea’s friet heb opgegeten zitten we beide wel vol. We krijgen dus beide nog een helft mee netjes in een doosje. Dat is hier (net als in Amerika) vrij normaal, dus laten we dat maar eens doen.

Hierna rijden we weer verder naar Durban, nog zo’n anderhalf uur te gaan.

Nog zo’n 20 km voor Durban komen we bij een winkelcentrum die Gea voor morgen op de planning had. Aangezien we ook net een afslag missen of beter gezegd ik zat op de afslag en had rechtdoor gemoeten rijden we eigenlijk al het terrein van het winkelcentrum op. Dan gelijk hier, mar heen dat scheelt morgen weer 40km rijden.

Hier kunnen we beide wat meer vinden. Wat (t-)shirts rijker en geld armer komen we hier weer uit. Wel een erg mooi en groot winkelcentrum trouwens.

Daarna op zoek naar ons appartement. Het rijden op navigatie heeft soms wel als nadeel dat die niet kijkt door wat voor wijken je komt. Ik had het idee dat we door een paar straten heen kwamen waar we beter niet uit konden stappen. Maar gelukkig bij het appartement zag het er een stuk beter en veiliger uit.

Het appartement zit bij een groot hotel in die zowel hotelkamers heeft als residentials. Het was even zoeken, maar uiteindelijk zitten we goed. Het is nogal hectisch, want er zijn blijkbaar net 86 medewerkers van de Pick and Pay (grote supermarktketen in ZA) gearriveerd die maandag een conferentie o.i.d. hebben, maar er nu alvast een feestje van maken. Gelukkig hebben we daar verder niet veel last van omdat wij aan de buitenkant van het gebouw zitten met uitzicht op de haven van Durban en als je goed kijkt ook op zee.

Het appartement zelf is overigens ook niks mis mee.

Wij gaan even lekker vanavond op het balkon zitten en eten in elk geval de rest van onze Cubano op.

Groeten Leo

Vandaag hebben we ook weer een rustige dag. Na het ontbijt gaan we even een stuk wandelen. Als je de winkelstraat uitloopt heb je een stukje bos en daar wandelen we even doorheen. Ondertussen ook hier weer geruststellende borden in de winkelstraat.

Onderweg kwamen we nog wel mooie bloemen tegen en een eigenaardige boom.

De laatste dagen hebben we hier regelmatig geplande stroomonderbrekingen. Het stroomnetwerk hier schijnt zo achter te lopen met onderhoud dat ze nu blijkbaar steeds delen van de stroom afgooien om reparaties te doen. Afgelopen 3 dagen hebben we 3 onderbrekingen van ongeveer 2,5 uur gehad. Dat betekent in ons appartement ook dat het water niet meer werkt. Nu hadden we er een tussen 12.00 en 14.30 dus hebben we maar even van het zwembad gebruik gemaakt.

Tegen 15.00 gaan we met de auto naar het iSimangaliso wetland park. We gaan nogmaals proberen om een Leopard te spotten, die zouden hier ook moeten zitten.

We zien wederom weer allerlei dieren en prachtige uitzichten, maar geen Leopard te bekennen.

Morgen rijden we weer door naar Durban.

Groeten Leo

Na wat boodschappen te hebben gedaan, gaan we richting de boardwalk en het strand. Eerst rijden we bij de diverse parkeerplaatsen langs die dichtbij het strand zijn en uiteraard staan ook hier weer overal de mannetjes die heel goed op je auto passen. Uiteraard tegen een vergoeding. En natuurlijk de vele verkopers die overal zitten.

We zetten de auto neer en lopen via een boardwalk naar het strand. Gelukkig staan er heel geruststellende borden.

Uiteindelijk op het strand aangekomen waait het best hard. Na even pootje baden gaan we even zitten, maar na 10 minuten houden we het wel voor gezien. We zitten al onder een laag zand en worden bijna gezandstraald.

Aan het eind van de middag gaan we mee met een rondvaart. Er zitten hier veel nijlpaarden en krokodillen. Niet dat we die nog niet gezien hadden, maar dit is toch weer net even anders als een gamedrive in een Jeep.

We zaten op een bootje als deze.

Het wemelde daar inderdaad van de nijlpaarden.

Maar krokodillen zijn er ook.

En vogels.

Welterusten.

Leo